«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Երեկ ԱԺ նիստում, երբ քննարկվում էր «Կառավարության կառուցվածքի և գործունեության մասին» օրենքում փոփոխություն կատարելու նախագիծը, ընդդիմադիր պատգամավորներին հետաքրքրեց, թե կառավարության անդամի երդման նոր տեքստում կա՞ն «հայրենիք», «ժողովուրդ» և «ազգ» բառերն ու հասկացողությունները: Ու եթե չկան, ապա ինչո՞ւ չկան:
Ինչպես նկատեց «Ուժեղ Հայաստան» խմբակցության ղեկավար Նարեկ Կարապետյանը, կառավարության անդամի երդման նախորդ տեքստում կային «հայրենիք», «ժողովուրդ», «ազգ» բառերը:
Փաշինյանի իշխանության ներկայացուցչուհին, բնականաբար, հակադարձեց «կրուտիտով», թե նոր տեսքտում կա «Հայաստանի Հանրապետություն» հասկացությունը, որն իր մեջ ներառում է հայրենիքը, ազգը, ժողովուրդը:
Իրականում դա կեղծ պնդում է: Դրանք տարբեր հասկացություններ են, հայության հայրենիքը Հայկական լեռնաշխարհն է, իսկ ՀՀ-ն այդ լեռնաշխարհի մի փոքր մասի վրա է ձևավորված: Այսինքն, պատմամշակութային, պատմա-աշխարհագրական իրողությունը չի համընկնում պատմաքաղաքական իրողությանը: Ավելին, Հայաստանի Հանրապետությունը չի ներառում ազգը. հայ ժողովուրդը սփռված է աշխարհով մեկ: Կամ էլ՝ Նիկոլ Փաշինյանն ու իր նախարարուհին ԱՄՆ-ում, Ֆրանսիայում, Արգենտինայում, Ռուսաստանում, Իտալիայում, Հունաստանում, Իրանում և այլ երկրներում ապրող մեր ազգակիցներին հայ չեն համարո՞ւմ: Չնայած, ինչ ենք ասում, ամեն կերպ Սփյուռքին Հայաստանից հեռացնողից ուրիշ ինչ սպասել:
Մի խոսքով, Փաշինյանի քպական իշխանությունը ինչ տեսնում է, իրական ինքնիշխանության, ազգային ինքնության հետ կապված ինչի հանդիպում է, մկրատն առած՝ խմբագրում ու կրճատում է: Ի՜նչ հայրենիքի հզորացում, ի՜նչ «համազգային նպատակներ», ի՜նչ հայրենիք կամ ազգ: Քպաբար. «Որտեղ փորդ կուշտ, այնտեղ էլ՝ հայրենիք»:
Թեպետ: Ինչի՞ վրա ենք զարմանում: Իսկ ուրիշ ինչ կարելի էր սպասել մի իշխանությունից, մի քաղաքական միավորից, որ սարսափում է անգամ արտաբերել Արցախ բառը: Ինքը սարսափում է, հանրությանն էլ ահաբեկում, թե՝ տեսեք, հա՜, հանկարծ չհիշեք, թե չէ աղվեսը հեն է, կացինը սրած՝ կգա ու ծառը կկտրի:
Մի իշխանություն, որը բացահայտ պատերազմ է մղում Հայ առաքելական եկեղեցու դեմ, որը հայտարարում է, որ իր երազանքը փաստորեն Մայր Աթոռը զավթելն է, որը բացահայտ պայքարում է ազգային ինքնության և պատմական հիշողության դեմ, ուրիշ ի՞նչ պիտի աներ:
Եվ հետո, կառավարության անդամն ինչո՞ւ պիտի երդման մեջ գործածի «հայրենիք», «ազգ», «ժողովուրդ» բառերը: Դա ի՞նչ մի ավելորդ թիթիզություն է: Կառավարության անդամը պիտի երդվի. «Երդվում եմ՝ չունենալ կարծիք, երդվում եմ՝ անվերապահորեն կատարել իմ գերագույն կուռք Նիկոլ Փաշինյանի բոլոր հրամանները: Երդվում եմ՝ երբեք հանկարծ ու հանկարծ չհակաճառել նրան: Ու եթե խախտեմ այս երդումս, ապա թող վայրկենապես հետ պահանջվեն ինձ տրված բոլոր պարգևավճարներն ու պաշտոնավարման շրջանում դիզած ակտիվներս»:
Այդպես գոնե մի քիչ ավելի ազնիվ կլինի…
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
